Al-Hadżar Expedition 2026

Podsumowanie wyprawy rowerowej: ZEA 🇦🇪 i Oman 🇴🇲

Tegoroczny sezon wyprawowy rozpocząłem wyjazdu na Półwysep Arabski i przejechaniem dwóch nowych krajów:  Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Oman. Były to jednocześnie 86. i 87. odwiedzone przeze mnie państwa świata. W sumie przejechałem setki kilometrów w słońcu, wietrze, kurzu i skwarze, mierząc się zarówno z wymagającą infrastrukturą, jak i własnymi słabościami.

Pierwsze dni upłynęły pod znakiem walki z miejską dżunglą Dubaj. Miasto imponujące skalą, nowoczesnością i architekturą, ale z perspektywy rowerzysty wyjątkowo trudne. Siedmiopasmowe autostrady, wielkie węzły drogowe, urywające się ścieżki rowerowe i nieustanne kombinowanie, jak przejechać dalej. Mimo to udało się zobaczyć symbole miasta – Burdż Chalifa, Dubai Frame czy sztuczne wyspy Palm. To były dni bardziej logistycznej walki niż przyjemnej jazdy.

Prawdziwa radość z roweru wróciła dopiero poza metropolią. Gdy skończył się chaos aglomeracji, zaczęły się otwarte przestrzenie, pustynne drogi i spokojniejsze tempo. Kulminacją emirackiej części wyprawy był wjazd na Jebel Jais – najwyższą drogę asfaltową ZEA. Długi, widowiskowy podjazd serpentynami wśród skalistego krajobrazu dał ogrom satysfakcji. Tego dnia licznik pokazał 166 km i 1700 metrów przewyższenia – mocny akcent już na początku sezonu.

Po przekroczeniu granicy rozpoczął się drugi etap – Oman. Kraj spokojniejszy, bardziej autentyczny i znacznie przyjaźniejszy do jazdy. Szerokie pobocza, mniej chaosu i piękne widoki na wybrzeże Morza Arabskiego. Towarzyszył mi jednak stały przeciwnik: upał. Codzienne temperatury około 30°C, pełne słońce i wiatr w twarz skutecznie odbierały siły. Lody, zimne napoje i każdy skrawek cienia stawały się bezcenne.

Plan zakładał również podbój gór Al-Hadżar, lecz tym razem organizm powiedział stop. Po dniach intensywnej jazdy i ciągłego skwaru rozsądek wygrał z ambicją. Zamiast forsować się za wszelką cenę, obrałem kurs na stolicę. Czasem najlepszą decyzją w podróży jest właśnie odpuszczenie – po to, by mieć powód wrócić.

Końcówka wyprawy należała do Muskat. Miasto okazało się ciekawsze, niż można sądzić: monumentalny Wielki Meczet Sułtana Kabusa, nadmorskie promenady, port, forty i historyczny Stary Muskat z pałacem Al Alam Palace. Był czas na spokojne zwiedzanie, regenerację i przygotowanie roweru do lotu powrotnego.

Sam powrót okazał się najtrudniejszym etapem całej wyprawy – opóźnienia, rozdzielone loty, noc spędzona na lotnisku w Stambuł i długa droga do domu. Jednak takie zakończenia tylko podkreślają, że podróże to nie katalogowe obrazki, lecz prawdziwe przygody – z planem, który często żyje własnym życiem.

Ta wyprawa była mieszanką zachwytu i zmęczenia, luksusowych panoram i noclegów pod chmurką, rekordowych podjazdów i chwil zwątpienia. Pokazała, że forma wraca, charakter zostaje, a świat wciąż potrafi zaskakiwać. Sezon rozpoczęty mocno – i apetyt na kolejne kilometry tylko urósł. 🚴🏼🌍

Moja pierwsza wyprawa w 2026 roku i pierwsza do Azji Mniejszej oraz na Półwysep Arabski. Zjednoczone Emiraty Arabskie i Oman to dla mnie dwa nowe kraje w Azji i kolejno 86 i 87 odwiedzone kraje Świata. Wzdłuż Omanu rozciąga się pasmo górskie Al-Hadżar które jest głównym celem wyprawy wraz z jego najwyższymi drogami i przełęczami powyżej 2000 metrów n.p.m. Start wyprawy zaplanowany w Dubaju, koniec w stolicy Omanu – Muskat. W linii prostej odległość pomiędzy miastami to zaledwie 350km. Całkowity dystans wyprawy będzie zapewne dwukrotnie większy. Wyprawa potrwa 12 dni. Pierwszego i ostatniego dnia wyprawy zwiedzę Dubaj i Muskat, a po drodze jeszcze dawną stolicę Omanu, miasto Nizwa.

Z Dubaju udam się na północny-wschód w kierunku omańskich eksklaw na półwyspie Musandam i kilku wysokich szczytów. Następnie skieruję się na południe, aby wzdłuż wybrzeża Zatoki Omańskiej dojechać do najwyższej części pasma Gór Al-Hadżar. Po zdobyciu najwyższych dróg Omanu zjazd do stolicy – Muskat.

W Górach Al-Hadżar poza wysokimi drogami zobaczę największą atrakcję regionu czyli Wielki Kanion Omański – Wadi Ghul. To jeden z najgłębszych kanionów świata, z pionowymi ścianami i surowym krajobrazem, przypominającym Grand Canyon, ale węższy i dzikszy. Kanion jest często nazywany „drugim najgłębszym kanionem na świecie” (po amerykańskim Wielkim Kanionie), choć jest głębszy, lecz krótszy.

W ZEA najwyższym samodzielnym szczytem jest Dżabal Jibir o wysokości 1517 metrów n.p.m. Najwyższym punktem ZEA jest Dżabal al-Dżajs, góra dzielona z eksklawą Omanu na Półwyspie Musandam. Najwyższym szczytem Omanu jest Dżabal Szams o wysokości 3009 metrów n.p.m. Szczyt nie jest jednak ogólnodostępny ponieważ znajduje się na nim baza wojskowa. 

Na przełomie lutego i marca temperatury w tym regionie oscylują pomiędzy 24-28ºC, więc to dokonały kierunek na odpoczynek od zimowej aury, a zarazem możliwość zwiedzenia obu krajów bez narażania się na męczący upał. Oczywiście w Górach Al-Hadżar temperatury będą nieco niższe niż na wybrzeżu, mogą również pojawić się niewielkie opady deszczu. 

Do ZEA, jak i Omanu wiza dla obywateli Polski nie jest wymagana jeśli pobyt w kraju jest krótszy niż 90 dni w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i 14 dni w Omanie wyłącznie w celach turystycznych.